KAMEEL

via [omhoog] terug naar het hoofdmenu

KAMEEL (HUISKAMEEL)

Camelus bactrianus f. bactrianus

Familie: Kamelen, Camelidae

Herkomst: China, Mongolië

Leefgebied: Woestijnen, halfwoestijnen, steppen

Voedsel: Gras, bladeren, kruiden

Grootte: Schouderhoogte 180-200 cm

Gewicht: 500-1000 kg

Max. leeftijd: ca. 50 jaar

EEN LITERTJE MEER OF MINDER

In het wild komt de kameel alleen nog voor in kleine populaties in de Gobi woestijn en in de Takla Mahan. Al 4500 jaar is er een huisdiervorm die in grote delen van Azië hoofdzakelijk als lastdier gebruikt wordt. In hun oorspronkelijke leefgebied zijn kamelen temperaturen van -25°C tot +50°C gewend. Ze verliezen daarom in het voorjaar in grote lappen hun dikke wintervacht. Zelfs bij zeer extreme hitte kunnen ze langere tijd zonder water. Na zo’n droogte-periode kunnen ze in 1 uur ca. 200 liter water drinken, ze lusten zelfs zout water. Deze niet veeleisende dieren kunnen in een droogte-periode zelfs leven van de doornachtige acacia’s en zouthoudende planten.

NaBit/ZieZoo

Video: Loop een stukje mee

Het gaat niet altijd goed met de kamelen, lees hier verder over Kamelen perikelen.

Sinds een paar jaar zijn wij in het bezit van twee kamelen de hengst (Sultan) en de merrie (Tirza). Eigenlijk was dit nooit de bedoeling, maar door een driehoeksruil met wat nakweek doodshoofdaapjes van ons ,waren we ineens in bezit van twee paar bulten. Nooit de bedoeling is natuurlijk niet helemaal waar, maar om zomaar twee kamelen te kopen vonden wij toch wel wat prijzig. Door dat ze nu geruild zijn tegen eigen nakweek aapjes vinden wij dat je ze eigenlijk voor niets hebt. Wij gaan er nooit van uit dat als wij dieren aanschaffen dat ze zich zelf terugbetalen als je er mee kweekt. Het is voor ons een leuke extra als het gebeurt, maar geen must.

Wij zouden veel (bijna allemaal) van onze dieren weg moeten doen als ze geld op moesten brengen. Maar dit zal voor de meeste parkdieren liefhebbers wel gelden. Nu hebben we er bewust voor gekozen om de twee kamelen (veulens) niet handtam (zadelmak) groot te brengen. Dit zal vreemd in de oren klinken, maar wij hebben hiervoor zo onze redenen. Er zijn volgens ons voor- en nadelen.

Enkele voordelen zijn volgens ons dat ze “wild” iets meer respect hebben voor mensen. Vooral bij de hengst is dit wel fijn, want ze staan er om bekend dat ze in de paringstijd behoorlijk lastig kunnen zijn. Misschien wel gevaarlijk. Doordat er nu toch nog een natuurlijke angst is voor mensen is hij door middel van een vlugge armbeweging of schreeuw tot de orde te roepen. Tevens hebben wij geen last van aanvragen voor een ritje op de kameel en hoeven wij geen kerststallen te bemannen of met optochten mee te lopen enzovoort. Ook zal het aantal “grapjassen” met het aantal van 99% dalen om onze dieren buiten ons om de wei uit te halen, want hoe je het ook wendt of keert het blijven gigantisch grote dieren.

Nadelen zijn dat je ze niet zomaar even verzet naar een andere wei of stal(wijzelf hebben met het afmaken van de wei hier rekening mee gehouden). Je hebt er geen handeltje bij om de dieren te verhuren. Wij hebben hier persoonlijk niets op tegen maar het is niets voor ons . Het grootste nadeel is het medische aspect. Je kunt ze niet even “afleggen” voor een onderzoek of spuit. Dit is een serieus probleem.

Alles afgewogen hebben wij er dus toch voor gekozen om ze” wild” te houden. Wild is een te groot woord, ze eten gewoon uit je hand. Je weet alleen ook verdraaid goed dat er een moment komt dat je er een lichamelijk moet onderzoeken en moet spuiten.

En ja hoor 17 april 2004 was onze Tirza lusteloos.18 april lag ze langs de stal futloos en niet etend (een kameel eet eigenlijk altijd als er iets te eten is). De brok waar ze anders een moord voor doet spuugde ze uit. Je moet niet te snel jezelf zorgen gaan maken, maar wij kennen onze dieren en hun gedrag en dit was zeer zorgwekkend. Wat nu, wij belden een dierenarts die lid is van de Parkdierenvereniging, namelijk Paul Verstraelen van dierenartsenpraktijk Horst (onze eigen veearts vind alles buiten het standaard dierenspul leuk maar niet echt iets voor hem). Om 19.00 uur belden wij met Paul en legde hem de symptomen voor. Hij dacht aan koliek of een darmtwist, zonder enige bedenkingen zei hij dat er aan kwam. Vergis je niet, het is van Horst naar Uden toch 45 min. rijden. Ik hoor wel eens dat er mensen zijn die langer op de ambulance moeten wachten.

Eenmaal aangekomen moest Paul haar toch aan een onderzoek onderwerpen. Weet u nog wat ik u al verteld heb, ze was niet mak, dus hoe zou dit gaan???? Nu was het een geluk bij het zware ongeluk dat het dier zo ziek was dat ze niet meer weg wou lopen en dat er toch een redelijk onderzoek met wat horten en stoten kon plaatsvinden. Conclusie koliek/darmtwist en dat ze diezelfde avond nog naar hun dierenkliniek in Horst moest voor verder onderzoek en eventueel operatief ingrijpen. Er was een kleine 50% kans dat ze het zou halen. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten zo'n diagnose en hoe krijg je het voor elkaar om zo'n groot dier dat niet meewerkt, naar Horst te vervoeren als je geen paardentrailer hebt, waar die in past. Geen auto hebt die zo'n vracht kan trekken. Paul liet een verdovingsmiddel met spuit achter voor als ik het geregeld kon krijgen om het dier te transporteren naar Horst. Kreeg ik het geregeld dan hoefde ik hem maar te bellen en zou hij klaar staan met hun chirurg voor eventueel een operatie. Eerste probleem de veewagen met auto. Een goede vriend en Parkdieren lid Frank van de Lee gebeld en het probleem voorgelegd. Ook hij ondernam meteen actie. Een terreinwagen had hij zelf en zijn toenmalige vriendin Patricia had een grote stevige trailer voor Quarterhorses die wel tegen een kamelenstootje kon. Het enigste probleempje was dat hij momenteel nog uit Frankrijk onderweg was en nog ruim voor Antwerpen was, maar het gaspedaal is er niet voor niets en hij zou laagvliegend zo snel mogelijk naar Uden komen en ondertussen nog regelen dat hij onderweg de paardentrailer ergens op kon pikken. Om 22.00 uur stond de kameel op en wist ik ze de stal in te krijgen. Wij gaven haar niet de kans om weer te gaan liggen anders zouden wij haar nooit meer in de trailer krijgen. Alsof het niet mooier kon arriveerde het transport en zette wij de trailer voor de stal. Perfect, als ze dan ook nog de trailer in zou gaan.

Nee dus, wat wij ook probeerden, het lukte niet. Opeens schoot mij te binnen dat ik ooit een truc had gezien om een onwelwillend dier ergens in te krijgen. Het was riskant maar ik moest iets. De kameel werd met een verdovend middel ingespoten en terwijl ze suf aan het worden was werd ze in de stal rond gedreven totdat ze er helemaal vervelend van werd. Dan op het goede moment de trailer als vluchtmogelijkheid aanbieden zodat ze eindelijk rustig ergens kon gaan liggen. Het werkte perfect, let wel er zit een zwaar risico aan. Gaat de kameel in de stal toch liggen dan krijg je ze de eerste uren nooit meer verplaatst en was ze misschien gestorven. Om 22.45 vertrokken wij naar de dierenkliniek in Horst .

Over de Middenpeelweg naar Horst. Wij belden de dierenarts Paul Verstraelen dat wij er aan kwamen .Voor de mensen die de Middenpeelweg kennen weet je dat we al hobbelend over deze weg om 23.30 uur aankwamen in Horst. Daar stond Paul Verstraelen en de chirurg (die ik helaas niet bij naam kan noemen om dat ik het echt niet meer weet). “Nou haal de patiënt maar even uit de trailer dan kunnen wij er mee aan de gang gaan”. Sorry maar dat zag ik echt niet meer zitten na al die problemen om haar eerst in die trailer te krijgen. “gooi de klep van de trailer nou maar open dan zien we wel”. Ze lag verdoofd in de trailer en er was inmiddels een hoeveelheid ontlasting afgekomen. Nog nooit was ik zo blij met mest . Het dier had al een tijd geen mest meer geproduceerd en daardoor kon niet uitgesloten worden dat er een veranderde ligging van de darmen was en dat zou opereren betekenen. Maar er was mest. Weliswaar te dun maar het was mest. Dus als een rectaal onderzoek met de arm(wij dachten dat de dierenarts zelf bijna in het bewuste gat verdween) geen slechte dingen meer naar boven zou brengen dan was een operatie niet meer nodig. Dit was gelukkig het geval en het ter plaatse ondernomen laboratorium onderzoek was ook gunstig. De kameel kwam ondertussen in de trailer langzaam bij uit de verdoving en kreeg een combinatie van Buscopan en Finadyne toegediend. Daarna mocht ze gelukkig mee naar huis. Een paar dagen op dieet en dan zou het weer goed moeten gaan. Wij kunnen melden dat alles weer helemaal goed is gekomen. Hiervoor wil ik danken Rijkswaterstaat voor het slecht onderhouden van de Middenpeelweg, door de combinatie van liggen in de trailer en het constante gehobbel zijn de darmen goed gaan liggen en/ of is de mest vrijgekomen. En natuurlijk dierenartsenpraktijk Horst, met een extra dank aan Paul Verstraelen, Frank van der Lee en Patricia van de Heuvel en de Parkdierenvereniging (door hen ken ik mede deze mensen) en alle anderen die ook ter plekke hebben meegeholpen. Wij staan nog steeds achter onze beslissing om de kamelen “wild” te houden al hebben wij nu toch diversen attributen en materialen aangeschaft om alles wat soepeler te laten verlopen als het nog eens nodig zou zijn. Dit was natuurlijk een extreem geval maar de wetenschap dat wij dit ook opgelost hebben slaapt een stuk beter,want je wordt in een paar uur een paar jaar ouder.

Met vriendelijke groet Eeg en Marion Manders.